Formuła 1 Lucchini postanowił, iż będzie kupował samochody od Dallary, a kierowcą zostanie młody Alex Caffi. W debiucie zespołu Caffi nie zdołał się prekwalifikować, ponieważ wystawiono stary i używany samochód Formuły 3000 – Dallarę 3087. Od Grand Prix San Marino wystawiano już Dallarę F188. Zespół nie zdobył punktów, a najlepszym rezultatem było siódme miejsce w Grand Prix Portugalii.
Na sezon 1989 postanowiono wystawić dwóch kierowców: zachowano Caffiego, a jako jego partnera zespołowego obrano doświadczonego Andreę de Cesarisa. W Monako Caffi zdobył pierwsze punkty za czwarte miejsce, natomiast w Kanadzie de Cesaris był trzeci, zdobywając pierwsze dla zespołu podium. Ogółem Scuderia Italia z ośmioma punktami zajęła ósme miejsce w klasyfikacji zespołów.
Po sezonie 1989 Caffi odszedł z zespołu, a na jego miejsce przyszedł Gianni Morbidelli, którego po dwóch Grand Prix zastąpił Emanuele Pirro. Dallara F190 była samochodem niedostatecznie rozwiniętym w stosunku do poprzednika oraz zawodnym, co spowodowało, iż zespół w całym sezonie nie zdobył ani punktu, najlepiej finiszując na 10 pozycji.