ostatnie jej stanowiska znajdowały się na zbiorniku Siemanówka, jeziorze Świdwie, w Parku Narodowym „Ujście Warty” i na Bagnach Biebrzańskich. Ostatni przypadek lęgu na terenie kraju odnotowano w 2002 roku w Ujściu Warty. Przeloty w kwietniu–maju i sierpniu–październiku.
Charakterystyka thumb|left|Mewa mała w szacie godowej w locie Cechy gatunku To najmniejszy gatunek z podrodziny mew. Sylwetka krępa. Brak wyraźnego dymorfizmu płciowego. W upierzeniu godowym głowa czarna, tworząca czapeczkę dochodzącą do karku, grzbiet i wierzch zaokrąglonych skrzydeł poza białymi końcówkami popielate (białe obrzeżenie na ich tylnym brzegu) i bez czarnych końców, dziób i nogi ciemnoczerwone, spód skrzydeł ciemny (cecha wyróżniająca ten gatunek spośród innych mew). Reszta ciała biała, przy czym biały brzuch mew może mieć u niektórych osobników odcień różowy (nie ma go u martwych ptaków). W upierzeniu spoczynkowym głowa bieleje, choć pozostaje szara plama na wierzchu, a na potylicy i w okolicach pokryw usznych pozostają ciemne plamy. Dziób staje się wtedy czarny, a nogi cieliste.