Po napaści Niemiec hitlerowskich na Polskę w 1939 brał udział w organizowaniu Robotniczej Brygady Obrony Warszawy (RBOW). W czasie okupacji początkowo związał się z tzw. Grupą Akademicką, z ramienia której prowadził pertraktacje z innymi rewolucyjnymi grupami konspiracyjnymi, m.in. SP ZSRR, Rewolucyjne Rady Robotniczo-Chłopskie „Młot i Sierp” i „Barykadą Wolności”. We wrześniu 1941 został przewodniczącym kierownictwa ZWW. 5 stycznia 1942 z ramienia tej organizacji brał udział w zebraniu założycielskim PPR. W okresie działalności w PPR, GL i AL pełnił różne funkcje na terenie Warszawy, m.in. z ramienia kierownictwa PPR utrzymywał łączność z organizacją partyjną w getcie warszawskim. Uczestniczył w powstaniu warszawskim. Po upadku powstania, przez obóz w Pruszkowie przedostał się do Krakowa, a następnie do Zakopanego.

Po styczniu 1945 był pierwszym sekretarzem PPR w Zakopanem i członkiem Komitetu Wojewódzkiego PPR w Krakowie. W grudniu 1945 na I Zjeździe PPR został członkiem KC PPR i otrzymał mandat członka CKPP. Od tej pory do przejścia na emeryturę w czerwcu 1964 pracował w KC PPR i PZPR.