Rząd polski, choć zgodził się w listopadzie 1920 r. na jego ustanowienie, to odczuwając wynikające z jego istnienia niedogodności, zaczął na drodze dyplomatycznej zabiegać o jego zastąpienie linią rozgraniczającą, natomiast odmienne było stanowisko strony litewskiej, która obawiała się, iż uregulowanie granicy może przesądzić o przynależności spornych terenów. Porządek w strefie utrzymywać miała milicja, złożona z miejscowych, jednak wobec braku administracji, władzy sądowniczej i regularnej policji nikt nie potrafił zapewnić w strefie porządku publicznego, m.in. mnożyły się napady – zarówno grup partyzanckich i samoobrony, jak i band rozbójniczych, a znaczne zyski miejscowa ludność czerpała z przemytu i handlu.
W pasie działały liczne litewskie bojówki i prowadzona była intensywna akcja propagandowa w języku polskim (spodziewano się decyzji Ligi Narodów o przeprowadzeniu plebiscytu, co w sytuacji przewagi ludności polskojęzycznej nie zapewniało sukcesu stronie litewskiej). Po obu stronach tej małej wojny domowej ginęli ludzie (np. w napadach bojówek z 24 kwietnia 1922 r., czy z 5 stycznia 1923 r., po którym strona polska zażądała likwidacji strefy)Kalendarz Niepodległości. Kronika Encyklopedyczna Dwudziestopięciolecia (1914–1939) (reprint wydania z 1939 r.) Warszawa 1990.)..