4 marca 1906 roku wydany został ukaz ułatwiający zakładanie organizacji społecznych. W związku z tym, polscy działacze oświatowi w Mohylewie podjęli decyzję o utworzeniu Polskiego Towarzystwa Oświaty i Dobroczynności. Organizacja została oficjalnie zarejestrowana przez władze rosyjskie 26 sierpnia 1906 roku. Jej założycielami byli m.in.: Zygmunt Brodowski, Konstanty Gordziałkowski i Mirosław Obiezierski. Towarzystwo było największą polską organizacją oświatową na wschodniej Białorusi poza gubernią mińską.
Władze i program Organem kierowniczym Towarzystwa był zarząd. W jego skład w 1913 roku wchodzili m.in.: Władysław Woynicz-Sianożęcki (prezes), Mirosław Obiezierski (wiceprezes) i Augustyn Biretto (skarbnik).
Zgodnie ze Statutem, celami Towarzystwa było szerzenie oświaty i dostarczanie środków z zamiarem poprawy położenia materialnego i moralnego niezamożnej ludności. Ich realizacja miała odbywać się poprzez zakładanie i utrzymywanie m.in. zakładów naukowych, bibliotek, czytelni, księgarń, muzeów, domów ludowych, tanich kuchni, przytułków, szpitali;