Technika WM 66 była ładowana od góry. Obracanie prania w metalowej kadzi o pojemności 30 l odbywało się dzięki tzw. pulsatorowi w spodzie maszyny. Urządzenie nie miało przyłącza wody, więc kadź trzeba było napełniać ręcznie. Dzięki temu możliwe było używanie pralki także w miejscach, gdzie nie było ciśnieniowego podłączenia wody, np. w ogrodach, w turystyce kempingowej czy w starszych domach na obszarach wiejskich. Obsługa urządzenia odbywała się przez dwa przełączniki obrotowe, dzięki którym możliwe było ręczne nastawienie funkcji („grzanie”, „pranie i grzanie”, „pranie” a w przypadku modelu z pompą także „opróżnianie”) jak i czas działania pulsatora. Temperatura wody była pokazywana na termometrze, jednakże nie była regulowana przez urządzenie; zamiast tego użytkownik musiał wyłączać ogrzewanie, gdy woda osiągała oczekiwaną temperaturę. Prostsza wersja nie była opróżniana przez pompę, lecz przez podwieszenie węża odprowadzającego. Płukanie prania było oddzielną czynnością, wykonywaną np. w wannie, a wirowanie odbywało się w oddzielnej wirówce. Jako para do urządzenia był sprzedawany „Haushalt-Kleinschleuder TS 66” (pol. domowa mała wirówka TS 66), która dla zaoszczędzenia miejsca w czasie nieużywania mogła być przechowywana w kadzi pralki WM 66.