Przywódcy polskiego ruchu oświatowego w guberni mińskiej, korzystając ze sprzyjających okoliczności, postanowili powołać do życia organizację sprawującą opiekę nad rozwijającą się polską edukacją. 30 kwietnia (17 kwietnia st. st.) 1917 roku w Mińsku odbyło się wstępne zebranie stowarzyszenia, któremu nadano nazwę Polska Macierz Szkolna Ziemi Mińskiej (PMSzZM). Inicjatywa spotkała się z dużym zainteresowaniem ze strony polskiej społeczności Mińszczyzny. Trzy dni później zorganizowano Walne Zgromadzenie członków PMSzZM. Wzięło w nim udział 400 osób, przy czym około drugie tyle nie zdołało zmieścić się w sali obrad. W jego trakcie uchwalono statut, a także wybrano zarząd, w skład którego weszli: Mieczysław Porowski (prezes), Michalina Łęska (wiceprezes), Jadwiga Kiersnowska (sekretarz) i adwokat Zygmunt Węcławowicz (skarbnik). Trzy osoby z tego grona – Porowski, Łęska i Węcławowicz – w 1905 i 1907 roku zakładały Polskie Towarzystwo „Oświata” w Mińsku i miały znaczne doświadczenie w polskiej działalności oświatowej. Zarząd przetrwał w niezmienionym składzie do 15 lutego 1918 roku, kiedy to Porowski zrezygnował ze stanowiska prezesa, a jego miejsce zajął Konstanty Rdułtowski.