wzorzec pozwala na ścisłe, formalne zdefiniowanie rozszerzalnych rodzin algorytmów dzięki wprowadzeniu interfejsu Strategia, bazuje na koncepcji kompozycji, a nie na dziedziczeniu — nie ma sztywnego powiązania między algorytmem a miejscem jego wykorzystania. Może on być wymieniany w trakcie działania programu, eliminacja instrukcji warunkowych, umożliwia wybór implementacji — algorytmy mogą rozwiązywać ten sam problem, lecz różnić się uzyskiwanymi korzyściami (zużycie pamięci, złożoność obliczeniowa, optymalizacja pod kątem pewnych szczególnych przypadków). możliwość niezależnego testowania klientów i strategii
Wady:
dodatkowy koszt komunikacji między klientem a strategią (wywołania metod, przekazywanie danych), zwiększenie liczby obiektów.
Implementacja Klient i strategia współpracują ze sobą, dlatego musi zachodzić między nimi obustronna wymiana informacji. Klient może udostępniać interfejs umożliwiający strategii pobranie niezbędnych danych, lecz powstaje wtedy jawna zależność zmniejszająca zakres zastosowań strategii oraz utrudniające testowanie.