lipca z oddziałów wojskowych Kozaków uralskich w Czelabińsku powstał Uralski Korpus Armijny pod dowództwem gen. Michaiła W. Chanżina, liczący 6-7 tys. żołnierzy. Pod koniec lipca Samodzielną Armię Zachodnio-Syberyjską przemianowano na Ochotniczą Armię Syberyjską (Armię Syberyjską). Do grudnia jej sztab pełnił funkcję sztabu dla wszystkich sił wojskowych Białych na obszarze Syberii. Dowództwo objął gen. A.N. Griszyn-Ałmazow. We wrześniu zastąpił go gen. P.P. Iwanow-Rinow. We wrześniu sformowany został Wschodnio-Syberyjski Korpus Armijny płk. A.W. Ellerca-Usowa i Priamurski Korpus Armijny w Chabarowsku atamana Kozaków syberyjskich płk. Grigorija M. Siemionowa. W październiku w skład armii wchodziły: I Środkowo-Syberyjski Korpus Armijny, II Stepowy Syberyjski Korpus Armijny, III Uralski Korpus Armijny, IV Wschodnio-Syberyjski Korpus Armijny, V Priamurski Korpus Armijny. Rezerwę strategiczną stanowiła brygada strzelecka gen. Lwa M. Adamowicza. Armia liczyła ogółem ok. 35 tys. żołnierzy. W początkowym okresie walk główną siłą zbrojną Białych był Korpus Czechosłowacki, który nie był podporządkowany sztabowi Armii Syberyjskiej. Problemem stała się więc koordynacja działań pomiędzy wojskami Białych i Korpusem Czechosłowackim. W poł.