Cztery stare rzeczy – slogan z okresu rewolucji kulturalnej, określający cztery przeżytki burżuazyjnego społeczeństwa: stare idee (旧思想, jiù sīxiǎng), starą kulturę (旧文化, jiù wénhuà), stare zwyczaje (旧风俗, jiù fēngsú) i stare nawyki (旧习惯, jiù xíguàn), które należało wykorzenić. W ramach walki z „czterema starymi rzeczami” niszczono m.in. zabytki sztuki i architektury, sklepy z antykami, prywatne księgozbiory czy stare meble.
Za początek walki z „czterema starymi rzeczami” uznaje się przemówienie Lin Biao z 18 sierpnia 1966 roku, w którym wezwał on do zniszczenia przeżytków feudalizmu. Zachęceni przez przywódców partyjnych hunwejbini rozpoczęli szykanowanie intelektualistów, którzy byli bici, torturowani i często mordowani, a ich domy plądrowane w celu zniszczenia znajdujących się w nich „burżuazyjnych” sprzętów. Prześladowano artystów, atakowano także na ulicach przypadkowych przechodniów noszących modne i zdobione ubrania, a kobietom ze „zbyt wymyślnymi” fryzurami przycinano włosy. Za ciężką przewinę uznano grę w karty i szachy, śpiewanie dzieciom kołysanek czy puszczanie latawców. Nie wolno było obchodzić tradycyjnych świąt, praktykować kultu przodków ani organizować ceremonii ślubnych i pogrzebowych. Zrywano szyldy sklepów i restauracji, a placom i ulicom nadawano nowe nazwy, o rewolucyjnym brzmieniu.