Święci mają pełnić funkcję wzorca osobowego i są obiektem kultu.

Zarówno błogosławiony, jak i święty są przez Kościół publicznie uznani za osoby przebywające w chwale nieba i cieszące się bliskością Boga. W obu przypadkach stwierdza się heroiczność cnót lub męczeństwo za wiarę oraz co najmniej jeden cud dokonany za wstawiennictwem kandydata. Obaj mogą być wzywani do wstawiennictwa i mogą być im oddawane cześć publiczna oraz kult liturgiczny. Tytuł „błogosławiony” nie oznacza zatem mniejszej świętości niż tytuł „święty” — różnica nie dotyczy stopnia bliskości z Bogiem, lecz zasięgu i charakteru prawnego kultu doczesnego.

Beatyfikacja zezwala na kult publiczny w ograniczonym zasięgu terytorialnym lub wspólnotowym, natomiast Kanonizacja nakazuje kult publiczny w całym Kościele powszechnym. Dlatego np. bł. ks. Jerzy Popiełuszko jest szerzej znany w Polsce niż za granicą, podczas gdy święci tacy jak Jan Paweł II (kanonizowany 2014 r.) są czczeni liturgicznie wszędzie. Co istotne — błogosławiony jest zawsze obowiązkowym etapem na drodze do kanonizacji;