W Kościele katolickim osoba zmarła, która po życiu doczesnym i śmierci cielesnej, żyje już wiecznie w Niebie w jedności z Jezusem Chrystusem; osoba kanonizowana (oficjalnie ogłoszona świętą) – pozwala się na jej kult powszechny w całym Kościele katolickim. Obecnie kanonizacja poprzedzona jest procesem kanonizacyjnym, który rozpoczyna się dopiero po beatyfikacji danej osoby. Święty musi odznaczać się cnotami heroicznymi, a także za jego przyczyną musiał się wydarzyć uznany przez Kościół cud, czyli zjawisko o charakterze nadprzyrodzonym. Do roku 1983 wymagano trzech cudów. Jan Paweł II wydał dwa ważne dokumenty dotyczące procesów beatyfikacyjnych i kanonizacyjnych – konstytucję apostolską „Divinus perfectionis Magister” z 25 stycznia 1983 i towarzyszące jej przepisy wykonawcze z 7 lutego tegoż roku. Zgodnie z nimi do ogłoszenia kogoś błogosławionym i świętym wymagany jest jeden cud (oddzielnie dla każdego z tych etapów), ale nie jest on potrzebny w wypadku potwierdzenia męczeństwa. We wczesnym chrześcijaństwie świętość przypisywana była przez tradycję religijną, stąd wszyscy męczennicy wczesnochrześcijańscy od razu po śmierci byli uznawani za świętych.