Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej w 1941 została ewakuowana w rejon Moskwy. We wrześniu 1941 wyjechała do Moskwy, a stamtąd do Puszkino, do partyjnej szkoły Komitetu Wykonawczego Kominternu. Po przeszkoleniu została 25 grudnia 1943 zrzucona na tyły Niemców w rejon Pińska, do oddziału partyzanckiego im. T. Kościuszki dowodzonego przez Czesława Klima. W tym oddziale prowadziła pracę polityczno-wychowawczą. W połowie stycznia 1944 przybyła na Lubelszczyznę. Wiosną 1944 została sekretarzem 5 Okręgu PPR. Rozwinęła aktywną działalność polityczno-organizacyjną, tworząc oddziały AL i konspiracyjne rady narodowe. Od marca 1944 współredagowała dwutygodnik wydawany przez Komitet Okręgowy PPR „Ostatnie Wiadomości” i pismo dowództwa Obwodu AL „Żołnierz Lubelszczyzny”, zajmowała się także sprawami kolportażu. Jako sekretarz KO PPR weszła w skład konspiracyjnej Lubelskiej Wojewódzkiej Rady Narodowej. W maju 1944 jej interwencja uchroniła przed rozstrzelaniem za bandytyzm Bolesława Kaźmiraka „Cienia”. 1 czerwca 1944 wraz z Aleksandrem Szymańskim „Alim” brała udział w rozmowach z powiatowym kierownictwem SL w Kraśniku i BCh „w sprawie organizowania wspólnych oddziałów bojowych”, zakończonych zawarciem umowy. Zginęła w walce z Niemcami w rejonie lasów gościeradowskich. Pośmiertnie odznaczona Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy.