Do utworzonych organów terenowych w dniu 10 listopada 1944 r. zatwierdzono etaty personalne, które wyglądały następująco:
Wojewódzki Urząd Bezpieczeństwa Publicznego – 308 osób Miejski Urząd Bezpieczeństwa Publicznego – 148 osób Powiatowy Urząd Bezpieczeństwa Publicznego – 51 osób Gminny Urząd Bezpieczeństwa Publicznego (przy posterunku MO) – 3 osoby
Działające w terenie WUBP pod względem organizacyjnym dzieliły się podobnie jak ogniwa centrali RBP/MBP na wydziały i sekcje (zobacz poniżej). Na szczeblu gmin tworzono trzyosobowe komórki bezpieczeństwa przy posterunkach Milicji Obywatelskiej. Na przełomie listopada i grudnia 1944 r. struktury organizacyjne aparatu bezpieczeństwa poza centralą obejmowały pięć wojewódzkich oraz pięćdziesiąt pięć powiatowych urzędów bezpieczeństwa publicznego. Natomiast w 1953 r. istniało w terenie siedemnaście (17) Wojewódzkich Urzędów Bezpieczeństwa Publicznego, dwa Miejskie Urzędy na prawach WUBP, 268 Powiatowych Urzędów Bezpieczeństwa Publicznego oraz pięć Miejskich Urzędów na prawach PUBP. Wszystkie zatrudniały 32 200 etatowych funkcjonariuszy, z czego 7400 w centrali.
Nigdy w 45-letniej historii PRL cywilne służby specjalne nie były formacją tak liczną. Także liczba obsługiwanych przez UB tajnych współpracowników w grudniu 1953 r.