Ten sposób rozumowania stosuje Arystoteles wykazując zbieżność natur barbarzyńców i niewolników: znakiem niewolniczej natury barbarzyńców jest to, iż nie mają oni czynnika powołanego do władania (Polityka 1252b).

Cnota jako podstawowy dynamizm życiowy Koncepcja cnoty jako podstawowego dynamizmu życiowego jawi się jako konsekwencja i synteza następujących przesłanek: istnieje konieczność wypełnienia właściwej człowiekowi funkcji, specyfika człowieka jest wyznaczana przez jego rozumność, rozumność jest ujmowana przez Arystotelesa jako zdolności moralne. Cnota jest doskonałością natury duchowej, polegająca na wprowadzaniu w czyn rozpoznanego dobra moralnego, uwidaczniającą się w urzeczywistnianiu konkretnych wyborów; jej praktykowanie jest także sposobem osiągania szczęścia w życiu. Nie jest wynikiem jednorazowego podjęcia działania, ale kształtuje się na przestrzeni czasu, utrwalając w duszy swoiste przyzwyczajenia i nawyki (Etyka nikomachejska 1103a - 1104b). Podobnie jak najwyższe dobro nie jest sprawą indywidualną, nie daje się zamknąć w prywatnej sferze / oikos/, ale jest dobrem dotyczącym całej wspólnoty państwowej, tak i cnota dla swego pełnego urzeczywistnienia wymaga przestrzeni polis.