Niedostateczna liczba znanych nam zabytków nie pozwala na pełne ujęcie całokształtu architektury i sztuki amoryckiej.
Religia natomiast – zdecydowanie politeistyczna bez faworyzowania jakiegoś konkretnego boga – w dalszym ciągu kultywowała tradycje z poprzednich okresów, z naciskiem na kult sił przyrody. Sami Amoryci nie przynieśli ze sobą jakiegoś nowego kultu. W zależności od miejsca, w którym sprawowali władzę, przyjmowali lokalne bóstwa – tzn. w Babilonie panteon sumeryjski, a na terenie Asyrii (zwłaszcza w stolicy państwa: Aszur) panteon asyryjski z bogiem Aszurem na czele, którego ranga wzrosła w związku ze wzrostem potęgi Asyrii. Jako pewną ogólną tendencję w religii można odnotować, że skłaniała się ona w kierunku astrologii i magii.
Zobacz też
ludy semickie, Akadyjczycy, Aramejczycy, Asyryjczycy, Chaldejczycy, Gutejowie, Kasyci, Sumerowie, Kananejczycy
Bibliografia Marek Stępień, Kodeks Hammurabiego, Wydawnictwo ALFA, Warszawa 2000, s. 9–34 i 145, .
Kategoria:Ludy Mezopotamii Kategoria:Ludy starożytnego Bliskiego Wschodu Kategoria:Ludy semickie Kategoria:Epoka brązu