Papirus 92 (według numeracji Gregory-Aland), oznaczany symbolem – wczesny grecki rękopis Nowego Testamentu, spisany w formie kodeksu na papirusie. Paleograficznie datowany jest na III lub IV wiek. Zawiera fragmenty Listu do Efezjan i 2. Listu do Tesaloniczan.

Opis Zachowały się dwa fragmenty Listu do Efezjan (1,11-13.19-21) oraz 2. Listu do Tesaloniczan (1,4-5.11-12). Oryginalna karta miała rozmiary 14,5 na 1,25 cm. Tekst pisany jest w 27 linijkach na stronę.

Nomina sacra pisane są skrótami.

Kurt Aland zaliczył go do trzech wczesnych rękopisów Listu do Efezjan i dwóch wczesnych rękopisów 2. Listu do Tesaloniczan.

Według Comforta jest jednym z sześciu wczesnych rękopisów, który zawierał pełny zbiór Listów Pawła. Pozostałe pięć rękopisów to: Papirus 13, Papirus 15/16, Papirus 30, Papirus 46, Papirus 49.

Tekst Tekst grecki rękopisu reprezentuje aleksandryjską tradycję tekstualną. Gallazzi zauważył bliskie pokrewieństwo tekstualne do Chester Beatty II, Kodeksu Synajskiego oraz Kodeksu Watykańskiego.