Po 1856 rozpoczął się okres gwałtownego rozwoju gospodarczego i społecznego Wysp Owczych. Odrodzenie kultury ich mieszkańców doprowadziło również do zmian w kościele. Język farerski uzyskał status równorzędnego z duńskim i wprowadzony jako język śpiewania hymnów i głoszenia kazań na przełomie 1924 i 1925. W 1930 dopuszczono go również podczas chrztu oraz obrzędów, takich jak zawarcie małżeństwa czy pogrzeb. W I połowie XX wieku dziekan Jákup Dahl przetłumaczył Nowy Testament z greckiego na język farerski, wydany w 1937. Dziekan dokonał również tłumaczenia Psalmów ze Starego Testamentu, a po jego śmierci w 1944 wikariusz Kristian Osvald Viderø kontynuował tłumaczenie z języka hebrajskiego dalszej części. Autoryzowana, farerska edycja Biblii została opublikowana w 1961. Dwa lata później wydano pierwszy śpiewnik, wtedy też dziekan wysp został mianowany zastępcą biskupa. Pierwsza kobieta została wybrana na wikariusza w 1977, a w 1990 powstała niezależna diecezja Kościoła Danii na Wyspach Owczych z własnym biskupem na czele.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Kościół Wysp Owczych · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.