Papirus 111 (według numeracji Gregory-Aland), oznaczany symbolem – wczesny grecki rękopis Nowego Testamentu, spisany w formie kodeksu na papirusie. Paleograficznie datowany jest na III wiek. Zawiera fragmenty Ewangelii według Łukasza.

Opis Zachował się tylko fragment jednej karty Ewangelii według Łukasza (17,11-13.22-23)List of the manuscripts at the Münster Institute. Oryginalna karta miała rozmiary 12 na 22 cm. Tekst pisany jest w 21-22 linijkach na stronę. Rękopis sporządzony został przez skrybę wprawionego w pisaniu dokumentów.

Nomina sacra pisane są skrótami.

Tekst Tekst fragmentu wykazuje całkowitą zgodność z Papirusem Bodmer XIV, jednego z najlepszych świadków tekstu aleksandryjskiego.

W Łk 17,12, przekazuje wariant απηντησαν (oni napotkali) – wspierany tylko przez Bodmer XIV. Pozostałe rękopisy mają υπηντησαν (oni spotkali).

Historia Rękopis prawdopodobnie powstał w Egipcie. Na liście rękopisów znalezionych w Oksyrynchos figuruje na pozycji 4495. Tekst rękopisu opublikował Walter E. H. Cockle w 1999 rokuCockle, Walter E. H. The Oxyrhynchus Papyri. Volume 45. London: Egypt Exploration Society, 1999. pp. 19–20.. INTF umieścił go na liście rękopisów Nowego Testamentu, w grupie papirusów, dając mu numer 111.