Rozwój dóbr klasztornych Pierwszymi rezydentami klasztoru byli przybyli z koło Magdeburga w Saksonii–Anhalcie benedyktyni, którzy otrzymali we władanie pobliską wieś Słup. Następnymi nadaniami były między innymi wsie Połczyn i Quilow (obecnie część Połczyna). W 1222 klasztor wzbogacił się o wieś Liepen otrzymaną z rąk księżnej Ingardy, wdowy po księciu dymińskim i krzyżowcu Kazimierzu II. Pod koniec XIII wieku benedyktyni w Słupie popadli jednak w problemy gospodarcze. Prawdopodobnie na skutek tego w 1304 zabudowania zostały przekazane cystersom z klasztoru w Schulpforte (obecnie część Naumburga), w Saksonii–Anhalcie.
Kalendarium 3 maja 1153: konsekracja kościoła i klasztoru, osiedlenie benedyktynów 1164: w klasztorze spotkali się król duński Waldemar I Wielki oraz książę Saksonii i Bawarii Henryk Lew 1180–1190: budowa przyklasztornej trójnawowej bazyliki 1222: w klasztorze zamieszkała księżna-wdowa Ingarda duńska 1304: klasztor stał się własnością cystersów 1305: mnisi ze Słupa założyli podległy im klasztor w Kärkna/Falkenau (obecnie w gminie Tartu w Estonii) 1319: kolejny klasztor cystersów słupeckich powstał we wsi Padise w obecnej Estonii 1534: książę wołogoski Filip I przyjął luteranizm, nastąpiła sekularyzacja klasztoru 1637: bitwa pomiędzy wojskami cesarskimi i szwedzkimi przy budynkach poklasztornych