14 stycznia 1896 w soborze św. Izaaka w Petersburgu miała miejsce jego chirotonia na biskupa bałtskiego, wikariusza eparchii kamieniecko-podolskiej. Po roku został przeniesiony do eparchii wileńskiej i litewskiej jako biskup pomocniczy z tytułem biskupa brzeskiego. Następnie od 1900 do 1903 był ordynariuszem eparchii grodzieńskiej, zaś od 1903 do 1910 – orenburskiej. W 1910 został arcybiskupem niżnonowogrodzkim i arzamaskim, zaś w 1916 podniesiono go do godności arcybiskupiej.

Udzielał się w rosyjskim ruchu nacjonalistycznym, wspierając działalność wyznającego podobne poglądy gubernatora niżnonogrodzkiego A. Chwostowa. Miał znaczący wkład w zwycięstwie miejscowej prawicy w wyborach do IV Dumy Państwowej. Jeszcze w Orenburgu podjął działalność w Czarnej Sotni i kontynuował ją w Niżnym Nowogrodzie.

Uczestniczył w Soborze Lokalny Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w latach 1917–1918. Po rewolucji lutowej nowe władze Rosji zmusiły go do złożenia rezygnacji z katedry i zabroniły mu wjazdu do Niżnego Nowogrodu. Tym samym w czasie trwania soboru został przeniesiony w stan spoczynku, jednak na mocy specjalnej decyzji soboru kontynuował udział w obradach na zasadach równych z ordynariuszami eparchii.