Na początku 1945, podczas ewakuacji jeńców wojennych z terenu Prus Wschodnich, uciekł z niewoli, przedostał się na ziemie polskie i do zakończenia działań wojennych przebywał w Białymstoku.

Po wojnie zamieszkał w Ostródzie. W latach 1946–1954 pracował jako intendent w Milicji Obywatelskiej i Urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego. Od 1955 był zatrudniony jako tokarz w Zakładach Naprawczych Taboru Kolejowego. Udzielał się społecznie. Był przewodniczącym rady zakładowej i radnym miejskim. W 1977 przeszedł na emeryturę.

W 1989 został awansowany do stopnia podporucznika w stanie spoczynku i odznaczony Orderem Virtuti Militari. W 1990 przyznano mu rentę inwalidy wojennego.

W końcowych lata życia był obłożnie chory. Ostatnie tygodnie spędził w Domu Pomocy Społecznej „Kombatant” w Olsztynie. Zmarł 13 października 2011 jako przedostatni z obrońców Westerplatte.