Lucjusz Licyniusz Lukullus (łac. Lucius Licinius Lucullus) (ur. przed 137 p.n.e., zm. po 101 p.n.e.) – członek wpływowego plebejskiego rodu rzymskiego Licyniuszy (Licinii), z rodziny używającej przydomka Lukullus.
Syn Lucjusza Licyniusza Lukullusa konsula w 151 p.n.e. Mąż Cecylii Metelli Kalwy siostry wpływowych polityków, Metellusa Dalmatyńskiego i Metellusa Numidyjskiego.
W 104 p.n.e. sprawował urząd pretora. W roku tym w Lukanii rzymski ekwita Tytus Wetiusz Minucjusz (Titus Vettius Minutius) wywołał rozruchy stając na czele podburzonych niewolników. Licyniusz Lukullus jako pretor zdławił to powstanie. Diodor Sycylijski przedstawia ten epizod jako zapowiedź mającego wkrótce wybuchnąć w latach 103–100 p.n.e. powstania niewolników na Sycylii.
Niewolnicy na Sycylii chwycili za broń, królem powstańców obwołał się Salwiusz, który przybrał imię Tryfona. Powstańcy przejęli kontrolę na znacznymi obszarami Sycylii. W 103 p.n.e. w charakterze propretora został wysłany przez senat na Sycylię Lucjusz Licyniusz Lukullus na czele siedemnastotysięcznej armii dla opanowania powstania. Lukullus pobił w bitwie niewolników i obległ pozostałych pod wodzą Tryfona w Trikalii. Lukullus wycofał się jednak z oblężenia i nie odniósł już żadnych sukcesów. Powstańcy odzyskali siły i nawet zdobyli obóz Lukullusa.