Obydwa okręty zostały zbudowane w stoczni marynarki wojennej w Poli.

Typ U-1 miał kilka cech charakterystycznych dla okrętów podwodnych projektowanych przez Lake'a, między innymi komorę dla nurków na dziobie, dwie śruby o zmiennym skoku oraz dwa wysuwane koła, które w teorii miały ułatwiać poruszanie się po dnie morza. Zastosowanie pojedynczego kadłuba cylindrycznego ze zbiornikami balastowymi powyżej linii wodnej wymagało instalacji dodatkowego balastu pod kilem dla poprawienia stateczności. Powodowało to również konieczność instalacji dodatkowych pomp mechanicznych, a sam manewr zanurzenia trwał około 8 minut. Napęd U-1 składał się z dwóch silników benzynowych służących do napędzania okrętu na powierzchni i dwóch silników elektrycznych potrzebnych podczas pływania pod wodąGardiner, s. 342.. Dla poprawienia własności manewrowych w zanurzeniu, projekt przewidywał cztery pary sterów głębokości.