Cmentarz rzymskokatolicki św. Franciszka w Łodzi – starszy z dwóch chojeńskich cmentarzy (drugim jest cmentarz św. Wojciecha przy ul. Kurczaki), założony w latach 80. XIX wieku, w związku z likwidacją dotychczasowej nekropolii przy kościele św. Wojciecha. Znajduje się między obecnymi ulicami: Komorniki, Kominową, Chóralną i Rzgowską.
Jedynym wejściem na teren nekropolii jest brama znajdująca się przy ulicy Rzgowskiej 156/158.
Na terenie nekropolii zachowały się liczne nagrobki z okresu międzywojennego, pojedyncze z początku XX wieku oraz wzniesiona w 1928 kaplica cmentarna. Najstarsze zachowane nagrobki pochodzą z 1897 roku.
W okresie okupacji niemieckiej Łodzi podczas II wojny światowej, od 1 czerwca 1942 do 19 stycznia 1945 r., był jednym z dwóch cmentarzy (obok pobliskiego cmentarza przy ul. Kurczaki), na którym mogli być chowani wyłącznie PolacyByło to związane z przeznaczeniem rejonu Chojen w powojennych planach nazistów dotyczących Łodzi (Litzmanstadtu) do wyłącznego zamieszkania przez Polaków (por.: Tadeusz Bojanowski, Łódź pod okupacją niemiecką w latach II wojny światowej, 1939–1945. Łódź 1992, s. 196)..
Niektóre osoby pochowane w cmentarzu św.