Miało to wystarczyć do rozpędzenia okrętów do 34 węzłów, co było wartością wyższą od fundamentalnych założeń projektowych mówiących o 33 węzłach.

Próbując zwalczyć zagrożenie ze strony dział kal. 305 mm krążowników typu Alaska, zaproponowano zmianę artylerii głównej na sześć dział kal. 356 mm oraz pogrubienie pancerza, tak by zabezpieczał także przed pociskami większych kalibrów. Jednak wzrost wyporności (do prawie 40000 długich ton) oraz spadek innych parametrów spowodował, że nie wprowadzono proponowanych zmianKrążowniki typu Alaska zostały początkowo zaprojektowane i zamówione przez United States Navy, ponieważ mylne raporty wywiadu stwierdzały, że Japonia buduje „superkrążowniki”, które będą dużo silniejsze od posiadanych wtedy przez US Navy ciężkich krążowników uzbrojonych w działa kal. 203 mm. Patrz: Gardiner i Chesneau, s. 122 oraz .

Plany budowy i ich porzucenie Gdy w 1941 roku wybuchła wojna ze Stanami Zjednoczonymi, dowództwo cesarskiej marynarki doszło do wniosku, że bardziej potrzebuje nowych lotniskowców i jednostek pomocniczych. Fakt ten oraz pragnienie zakończenia budowy jednostek należących do wcześniejszych Programów Kręgu Trzeciego i Czwartego opóźniło rozpoczęcie prac nad jednostkami projektu B-65 w ramach Programu Kręgu PiątegoEvans i Peattie, s.