W 1921 został powołany na profesora zwyczajnego Uniwersytetu Warszawskiego. Kierował Seminarium Archeologii i Sztuki Kościelnej (wśród jego studentów był m.in. Mieczysław Żywczyński i Antoni Liedtke). W 1931 Styger został członkiem korespondentem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Prowadził wykłady na Uniwersytecie Warszawskim do 1934. Z profesury uniwersyteckiej zrezygnował na własne życzenie 28 lutego 1934, na pięć lat przed śmiercią. Nie wiadomo, jakie były powody tej decyzji. Być może wieloletnia choroba – gruźlica płuc. Zmarł po długim leczeniu szpitalnym mając 52 lata.
Zainteresowania naukowe ks. Stygera obejmowały historię katakumb wczesnochrześcijańskich oraz historię sztuki i architektury romańskiej. W czasie pracy na Uniwersytecie Warszawskim wielokrotnie odbywał podróże badawcze do Rzymu. Odkrył wiele katakumb rzymskich, badał grobowce apostolskie przy bazylice św. Sebastiana w Rzymie (przy Via Appia), przedstawił genezę katakumb św. Kaliksta i św. Priscilli. Był odkrywcą tzw. memoria apostolorum, z imionami św. Piotra i św. Pawła.