Zabieg najwygodniej wykonać późną jesienią, już po okresie intensywnych opadów deszczowych, a jeszcze przed porą mrozów, najlepiej w grudniu, w ostateczności na początku stycznia, szczególnie że w styczniu, po zazwyczaj pochmurnym grudniu, zaczynają się pojawiać coraz częściej bezchmurne dni, a wraz z rosnącą długością dnia i wysokością słońca na niebie wzrasta rozgrzewający wpływ słońca na ciemne części roślin w dzień. Rozgrzanie kory powoduje bowiem rozhartowanie tkanek, które wybudzają się ze stanu uśpienia (zmieniają się stosunki wodne w komórkach i przestrzeniach międzykomórkowych), a przez to stają się podatne na przemarznięcie, zwłaszcza po ustaniu operacji słonecznej przy mroźnej pogodzie. Przemarznięte tkanki obumierają, kora rozpada się powierzchniowo lub razem z miazgą (odporniejszą od kory), po czym oddziela się od bielu drewna, który też może ulec przemarznięciu, a na wiosnę miejsca te stają się najbardziej narażone na działanie wirusów, bakterii i pasożytów.
Miejsca bielenia Różne części roślin o różnej porze i na różną długość czasu zapadają w stan uśpienia.