Kopie Jeżeli rycerz był wystarczająco zamożny, to musiał utrzymywać swój oddział składający się z kilku zbrojnych. Byli to najczęściej ochotnicy. U sołtysów członkami kopii (czyli oddziału) byli chłopi, a u wójta – mieszczanie. Rycerz natomiast głównie opierał się na giermkach, a pachołkowie, czyli chłopi w kopii, pełnili zazwyczaj funkcję czeladzi obozowej. W pospolitym ruszeniu poczet rycerza-szlachcicaczyli kopia składał się z 2 do 4 zbrojnych. Występowały dwa rodzaje kopii: dowódcza i zwykła. Kopia dowódcy liczyć miała od 7 do 12 koni, a zwykła – 4 do 6 koni. Dowódca mógł mieć 3 koniezwykły, bojowy, luzak. Jeżeli więc kopia liczyła 4 konie, oznaczało to 3 jeźdźców, a 12 koni mogło oznaczać 5–6 jeźdźców. Poczty dowódców, dygnitarzy i wielmoży były liczniejsze. Niektórzy rycerze mieli obowiązek stawać z dwoma kopiami i 16 łucznikami, inni z jedną kopią i 4 kusznikami, jeszcze inni z trzema kopiami i 5 łucznikami lub z sześcioma kopiami i 12 kusznikami. Były to poczty liczące od 5 do 9 ludzi, a niekiedy 18 i więcej.

Chorągwie Z poszczególnych pocztów formowano chorągwie. Te dzieliły się na: ziemskie i rodowe. Trzecią grupę stanowiły chorągwie zaciężne. Te ostatnie używane były przede wszystkim jako stałe załogi grodów przygranicznych.