Uzbrojenie zaczepne stanowił miecz obosieczny, długości 120 do 130 cm. Rycerz miał też u pasa puginał i kopię drewnianą z żelaznym ostrzem. Kopia liczyła od 4 do 5,5 m długości. Zamożniejsi rycerze przykrywali swe konie ozdobnymi kropierzami i nakładali na ich głowę ochronę z kolczugi i blach.

Jazda lekka uzbrojona była mniej kosztownie. Rycerz lekkozbrojny posiadał kolczugę. Na głowę, prócz czepka kolczego, nakładał mniejszy i lżejszy hełm zwany łebką. Miał też tarczę. Używał lżejszego miecza i sztyletu. Posiadał kuszę albo łuk. Mógł mieć też lekką włócznię o długości 2 metrów. Konie lekkozbrojnych warte były ok. 3 do 5 grzywien.

Uzbrojenie piechoty Uzbrojenie piechoty było różnorodne. Piechur chłopski miał na sobie przeszywanicę, na głowie nosił kapalin bądź łebkę, na lewym przedramieniu tarczę, w prawej ręce trzymał włócznię, maczugę, wekierę, lub tzw. cep. Mógł też mieć miecz bądź jednosieczny nóż bojowy. Piechota miejska posiadała zazwyczaj lepsze uzbrojenie ochronne. W miarę możliwości mieszczanie mogli posiadać kolczugi, rękawice żelazne. Znaczną rolę jako ochrona ciała odgrywały w piechocie pawęże. Można było wbić je w ziemię i spoza nich razić z nieprzyjaciela z łuku lub kuszy.