Walkę o finał Universitario przegrał z chilijskim klubem Unión Española.
Jako gracz klubu Universitario był w składzie reprezentacji podczas turnieju Copa América 1975, gdzie Peru zdobyło tytuł mistrza Ameryki Południowej. Ramírez zagrał we wszystkich 9 meczach - dwóch z Chile, dwóch z Boliwią (w każdym zdobył po jednej bramce), dwóch z Brazylią i trzech finałowych z Kolumbią (w meczu w Limie zdobył bramkę). Zdobycie 3 bramek wystarczyło, by Ramírez został wicekrólem strzelców turnieju.
Po mistrzostwach kontynentu przeniósł się do Meksyku, gdzie do 1976 roku był graczem klubu Atlético Español Meksyk, zdobywając Puchar Mistrzów CONCACAF. W 1977 roku został graczem klubu Club Sporting Cristal, razem z którym wziął udział turnieju Copa Libertadores 1978. Klub odpadł już w fazie grupowej, a Ramírez zdobył dla swego klubu 3 bramki. W 1979 roku razem klubem Sporting Cristal zdobył tytuł mistrza Peru. Sukces ten powtórzył w 1980 roku, a dodatkowo jako zdobywca 18 goli został królem strzelców ligi peruwiańskiej.
W latach 1980–1981 Ramírez grał w Wenezueli, w klubie Galicia Caracas. Następnie wrócił do klubu Sporting Cristal i ostatni raz w swej karierze wziął udział w Pucharze Wyzwolicieli podczas turnieju Copa Libertadores 1981.