W 1897 roku za krytykę samodzierżawia oraz Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, poparcie dla mołokanów, sztundystów, duchoborców, głoszenie idei egalitarnych tołstoizm został uznany za sektę, a sam Lew Tołstoj w 1901 ekskomunikowany. Członkowie ruchu zostali poddani carskim represjom (aresztom i zsyłce). W Rosji osady tołstoistów przetrwały jednak aż do czasów radzieckich. W latach 1920–1930 były stopniowo likwidowane, a ich członkowie ciemiężeni. Niektóre z nich, ze względu na oddalenie od większych miast, istniały aż do II wojny światowej. Ruch przetrwał na zachodzie Europy, a pod postacią tzw. neotołstoizmu odrodził się również w Rosji jako legalnie zarejestrowana organizacja licząca ok. 500 osób.
Założenia thumb|200px|Czołowi rosyjscy tołstoiści. Stoją (od lewej): Iwan Triegubow, Iwan Gorbunow-Posadow. Siedzą (od lewej): Paweł Biriukow, Jewgienij Popow Zwolennicy tołstoizmu zakładali przekształcenie społeczeństwa drogą pokojowego, religijno-moralnego samodoskonalenia.