W 1771 roku Mendoza został mianowany profesorem filozofii i teologii w Real Convictorio de San Carlos. W 1778 roku przyjął święcenia kapłańskie. W okresie 1785–1816 pełnił funkcję rektora uczelni. W tym czasie wzmocnił pozycję nauk przyrodniczych i matematyki, proponując programy studiów bardziej zbliżone do realizowanych współcześnie. Proponował również rezygnację z nauczania łaciny, twierdząc, że to, co jest opanowywane w ciągu pięciu lat, jest zapomniane w ciągu pięciu dni. Promował popularyzację wiedzy wśród rdzennych Indian. Wyrażał nadzieję, że będzie to sprzyjać osiągnięciu równości z białymi mieszkańcami Peru.

Jako wychowawca Rodriguez de Mendoza przekazywał młodzieży ideały oświecenia i zainteresowanie pismami racjonalistycznych filozofów XVIII w. Budząc w uczniach krytyczne myślenie i prowadząc z nimi polityczne debaty, kilkakrotnie naraził się na oskarżenia o wywoływanie spisków przeciw królowi.

W 1790 roku Mendoza wstąpił do Towarzystwa Krajoznawczego i brał udział w redagowaniu „Mercurio Peruano”.

W 1821 roku podpisał akt niepodległości Peru (15.07.1821). W następnym roku został wybrany na członka Kongresu Konstytucyjnego.