Rząd emigracyjny Korei stawiał opór rządom kolonialnym w Korei, trwającym w latach 1910-1945. Koordynował zbrojny opór przeciwko japońskiemu panowaniu w latach 1920-1930, włącznie z bitwą pod Chinshanli w październiku 1920 r., i zamachem na dowództwo japońskiej armii w Szanghaju w kwietniu 1932 roku; powołał też Koreańską Armię Wyzwoleńczą w 1940 roku. 9 grudnia 1941 r. rząd wypowiedział wojnę państwom Osi, a Armia Wyzwoleńcza wzięła udział w akcji sprzymierzonych w Chinach i Azji Południowo-Wschodniej.
15 sierpnia 1945 r. wojska amerykańskie wyzwoliły południową część Korei, a radzieckie – północną, co zapoczątkowało podział Korei. 2 września 1945 Japonia skapitulowała.
15 sierpnia 1948 r. została proklamowana w strefie amerykańskiej Republika Korei, a jej pierwszym prezydentem został Li Syng Man – co uznaje się za ostateczny koniec działalności rządu emigracyjnego, który w ten sposób osiągnął swój cel – niepodległość Korei (ale nie zjednoczonej – gdyż w strefie radzieckiej 9 września 1948 r.