zaangażowany później w działalność dydaktyczną, z funkcji tej zrezygnował w 1946. Uczestniczył w opracowywaniu wielu projektów dotyczących odbudowy i zagospodarowania terenów portowych.

Od 1 października 1945 został adiunktem Katedry Budownictwa Morskiego i Portów na Wydziale Inżynierii Lądowej i Wodnej Politechniki Gdańskiej, gdzie prowadził wykłady z mechaniki gruntów i fundamentowania, hydrauliki i hydrologii. W 1950 nominowany na profesora nadzwyczajnego Wydziału Inżynierii Lądowej i Wodnej PG. W latach 1952–1954 był prorektorem Wieczorowej Szkoły Inżynierskiej, natomiast w latach 1954–1956 pełnił funkcję rektora Politechniki Gdańskiej.

Współzałożyciel oraz redaktor naczelny czasopism Technika Morza i Wybrzeża (1946–1951), następnie Technika i Gospodarka Morska (1951–1953).

Od 1957 był zastępcą dyrektora, a od 1961 do 1973 – dyrektorem Instytutu Budownictwa Wodnego PAN w Gdańsku. 9 stycznia 1960 obronił pracę doktorską pt. Zdolność kotwiąca płyt pionowych i ukośnych pogrążonych w gruncie w świetle doświadczeń modelowych. W 1962 nominowany na profesora zwyczajnego.

Z ramienia Ministerstwa Żeglugi był rzecznikiem i konsultantem rozbudowy portów w Albanii, Chinach, na Kubie. Prowadził wykłady monograficzne we Francji, b. Jugosławii, Austrii, na Węgrzech, w b.