Siamion Andrejewicz Dubowik (; pseud. Andrej, Stary, Baluk; ur. 16 lutego 1888 w Narewszczyźnie w powiecie prużańskim, zm. 28 października 1937) – białoruski działacz komunistyczny, uczestnik wojny domowej w Rosji i wojny polsko-bolszewickiej po stronie bolszewików; komisarz polityczny i dowódca oddziałów Armii Czerwonej, w tym partyzanckich, działających na terenach pod polską administracją; po 1921 roku organizator komunistycznego podziemia w II Rzeczypospolitej, jeden z założycieli i działacz Komunistycznej Partii Zachodniej Białorusi (KPZB); w latach 1924–1928 więziony za antypaństwową działalność; w latach 1930–1932 działacz partyjny w Białoruskiej SRR; w 1937 roku rozstrzelany z polecenia władz radzieckich.
Życiorys Urodził się w rodzinie chłopskiej we wsi Narewszczyzna, w powiecie prużańskim guberni grodzieńskiej Imperium Rosyjskiego (obecnie wchodzi w skład wsi Rzeczyca w rejonie kamienieckim Białorusi). W 1909 roku wyemigrował do Stanów Zjednoczonych w poszukiwaniu pracy. Dwa lata później został z nich wydalony wraz z innymi rosyjskimi imigrantami za działalność rewolucyjną, po czym trafił do Władywostoku. Tam aresztowała go rosyjska policja, zdołał jednak zbiec. W 1912 roku podjął nielegalnie pracę w kopalni złota w Lensku. Był tam świadkiem stłumienia protestów robotników przez rosyjskie wojsko.