W latach 1969–1972 był bezpartyjnym posłem na Sejm PRL V kadencji. Po zakończeniu kadencji rektora wyjechał do Iraku na Uniwersytet w Basrze, gdzie prowadził wykłady z dziedziny siłowni okrętowych i budowy okrętów, a następnie (1980) przeniósł się do Nigerii na Uniwersytet w Port Harcourt. Organizował tam wydział budowy okrętów, przez dwa lata był też jego dziekanem. Po powrocie do kraju ponownie pracował w Instytucie Okrętowym PG.

Był członkiem wielu rad naukowych, organizacji i stowarzyszeń, w szczególności związanych z okrętownictwem. Był członkiem zarządu Sekcji Okrętowców Zarządu Głównego Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Mechaników Polskich, a w latach 1967–1963 jej przewodniczącym. W 1966 przewodniczył Komitetowi Organizacyjnemu VI Sesji Naukowej Okrętowców. W 1970 otrzymał tytuł doktora honoris causa Leningradzkiego Instytutu Budowy Okrętów im. Kryłowa (1970).

Jego żoną była Karolina z domu Bochniewicz (1920–1979), z którą miał czworo dzieci, w tym aktorkę Dorotę Stalińską.

Zmarł w Sopocie, pochowany z żoną na cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku (rejon I, kwatera TAR I, grób 22).