Karolina Szymańska w pracy Kochankowie z Marony. Studium somatyzacji tożsamości zwróciła uwagę na wykorzystanie koncepcji heterotopii Michela Foucaulta: „Iwaszkiewicz ciekawie połączył wątek homoerotyczny Janka i Arka z przyporządkowaniem jednego z nich (Janka) do szczególnej przestrzeni, z naznaczeniem go określoną, mającą długą tradycję w historii literatury i filmu chorobą, jaką jest gruźlica. Janek jest kuracjuszem w sanatorium dla osób chorych na gruźlicę. Miejsce to należy do szczególnych przestrzeni w sferze kultury człowieka, które Michel Foucault określa mianem heterotopii”.
Radosław Romaniuk, nawiązując do dramatu Romeo i Julia, którego akcja rozgrywa się w Weronie, zwrócił uwagę na podobieństwa między obu utworami, szczególnie na bezwarunkowy charakter miłości Oli. Pisał: „Paradoksalnie jest to więc utwór o szczęśliwej, zrealizowanej miłości, która choć nie umie zwyciężyć śmierci, to jednak trwa. I to przesłanie łączy Kochanków z szekspirowską tragedią, do której odsyła tytuł”.
O osobistym wymiarze utworu świadczy również list Iwaszkiewicza do poety Piotra Lachmanna, w którym komentował pracę nad opowiadaniem: „Jestem w dalszym ciągu z tą dziurą w środku, i nie zarasta.