powrócił do Niemiec wraz z nowo poślubioną żoną – Szwajcarką Mariką Belart, po czym podjął prace badawcze nad możliwościami technicznego wykorzystania wysokowybuchowego materiału: azydku ołowiu, co zakończył sukcesem.
Praca w Rosji Pod koniec 1910 roku powierzono mu misję reorganizacji rosyjskiej fabryki czarnego prochu w Szlisselburgu koło Petersburga, w której większość udziałów miał koncern Dynamit AGZakład został wzniesiony w 1883 roku z inicjatywy Aleksandra III, dążącego do uniezależnienia rosyjskiej armii od zagranicznych dostaw prochu. Zarządcą było Rosyjskie Towarzystwo Fabrykacji Prochu, w którym większość udziałów miał Dynamit AG, w związku z czym kadra kierownicza i techniczna była zdominowana przez Niemców. Silny kurs antyniemiecki po przystąpieniu Rosji do tzw. trójporozumienia spowodował, że kadra niemiecka stopniowo opuściła fabrykę, zaś Rosjanie nie potrafili rozwijać na bieżąco technologii i zakład podupadł. Po udanej reaktywacji fabryki, miejscowi arystokraci zaproponowali mu rosyjskie obywatelstwo. Po odmowie i wzroście napięcia politycznego między Rosją a Niemcami, uznano go za szpiega, a w dniu wybuchu I wojny światowej został aresztowany na polecenie gubernatora Petersburga.