Po decyzji demontażu niemieckich przedsiębiorstw zbrojeniowych, podjętej przez traktat wersalski, zatrudniająca 6 tys. pracowników fabryka w Premnitz została skazana na zagładę. Zachowano jedynie laboratorium po uzyskaniu licencji na produkcję włókien sztucznych. W 1926 r. po przystąpieniu Köln-Rottweil AG do IG Farben, został skierowany do Wolfen, gdzie powierzono mu budowę i eksploatację laboratorium doświadczalnego włókien sztucznych. W 1929 r. wrócił do Premnitz, by udoskonalić technologię produkcyjną materiału syntetycznego o nazwie vistra, a po realizacji tego zadania (1931) trafił w rodzinne strony, przejmując kierownictwo fabryki włókien sztucznych w Bobingen pod Augsburgiem. W zakładzie tym pracował do 1941 r., poza produkcją sprawując również nadzór nad budową osiedla dla robotników i kadry technicznej. W 1937 roku, w okresie intensywnych prac zbrojeniowych prowadzonych pod auspicjami Hitlera, zakład został przekierowany na produkcję wojenną, a w jego sąsiedztwie koncern DAG rozpoczął budowę fabryki nowoczesnego materiału wybuchowego – heksogenu.