Od 1904 roku gdy ukazała się jej Matka Boża, zaczęła używać imienia Maria. Wcześnie otrzymała dary przeżyć mistycznych i stygmatów, które ukrywała. Życie jej nie było wolne od ciężkich pokus. Spotkały ją również przykrości i upokorzenia ze strony władz kościelnych. Otrzymała m.in. zakaz codziennego przyjmowania komunii świętej i wielokrotnie była poddawana egzorcyzmom.
Idąc za radą miejscowego biskupa Johna Menachery’ego, postanowiła wstąpić do zakonu karmelitanek bosych. Czuła jednak, że jej droga jest inna. Po dwumiesięcznym pobycie w Karmelu zamieszkała w domu modlitwy, który biskup pozwolił jej założyć. Wraz z trzema towarzyszkami prowadziła życie wypełnione medytacją i pokutą. Ta niezwykła wspólnota łączyła życie kontemplacyjne z posługą charytatywną. W ten sposób powstało Zgromadzenie Świętej Rodziny, zatwierdzone kanonicznie 14 maja 1914. Jego przełożoną generalną została Maria Teresa, a funkcję kapelana objął jej kierownik duchowy o. Joseph Vithayathil, uważany również za współzałożyciela zgromadzenia.
Jako mistrzyni nowicjatu, Maria Teresa osobiście czuwała nad formacją sióstr w duchu pierwotnego charyzmatu. Zgromadzenie opiekowało się chorymi i umierającymi, odwiedzało ubogie rodziny, zajmowało się także wychowaniem dziewcząt w zakładanych przez siebie szkołach i sierocińcach.