Generał-gubernator Wielkiego Księstwa Finlandii W latach 1905–1908 pełnił funkcję generała-gubernatora Finlandii. Był liberalny pod względem poglądów politycznych, dążył do przestrzegania porządku prawnego opartego na prawie konstytucyjnym Finlandii. Doprowadził do tego, że za zgodą Mikołaja II ustanowiono jednoizbowy parlament, którego członkowie wybierani byli w głosowaniu powszechnym, równym i tajnym. Odwołał wszystkie zarządzenia poprzednich gubernatorów nie zatwierdzone przez parlament. Wydał ustawę o wolności słowa, zebrań i stowarzyszeń. Za jego kadencji kobiety uzyskały czynne i bierne prawa wyborcze – Finlandia była pierwszym krajem w Europie i trzecim na świecie (po Wyoming w Stanach Zjednoczonych i Nowej Zelandii), w którym kobiety uzyskały te prawa.
Po zakończeniu kariery Po dojściu do władzy w Rosji reakcji pod wodzą Piotra Stołypina został w roku 1908 odwołany ze stanowiska. Po powrocie do Rosji pozostał całkowicie na uboczu życia publicznego, przebywał głównie w posiadłości rodowej Gerardów we wsi Demianki koło Homla. W wyniku rewolucji po roku 1920 utracił cały majątek. Rząd Finlandii, doceniając jego zasługi, zorganizował potajemne przewiezienie M. M. Gerarda wraz z rodziną do Finlandii i ofiarował mu pobyt w sanatorium w Terijoki, gdzie spędził ostatnie lata życia.