Heinrich Rubens (ur. 30 marca 1865 w Wiesbaden, zm. 17 lipca 1922 w Berlinie) – niemiecki fizyk; swoimi danymi pomiarowymi zainspirował Maxa Plancka do sformułowania nowej teorii promieniowania ciała doskonale czarnego a za tym podstaw mechaniki kwantowej. Eponim dla rury Rubensa.
Życiorys
Uczęszczał do frankfurckiego gimnazjum "Wöhlerschule" i w roku 1884 został przyjęty na elektrotechnikę na Technischen Hochschule Darmstadt, które to studia kontynuował w Berlinie. W 1885 roku zmienił kierunek na fizykę i na wiosnę 1886 przeniósł się do Strasburga. Tam słuchał przede wszystkim wykładów Augusta Kundta, pod którego kierunkiem uzyskał doktorat w 1888 roku w Berlinie. Habilitował się na Uniwersytecie w Berlinie w 1892 roku.
Od 1892 pracował jako wykładowca, od 1895 jako docent fizyki na Uniwersytecie w Berlinie, od 1900 był profesorem na Uniwersytecie Technicznym w Berlinie, następnie od 1903 na Wojskowej Akademii Technicznej w Berlinie i od 1906 ponownie na Uniwersytecie.
W 1907 roku stał się pełnoprawnym członkiem Pruskiej Akademii Nauk, w 1908 członkiem korespondentem Akademii Nauk w Getyndze a w 1918 członkiem korespondentem Bawarskiej Akademii Nauk. thumb|upright|Nagrobek Heinricha Rubensa na Starym Cmentarzu św.