thumb|Król Belgów Leopold III dokonuje przeglądu wojsk belgijskich w 1940. Widoczny czołg T-15 thumb|Samobieżny niszczyciel czołgów T-13 na ćwiczeniach armii belgijskiej thumb|Samobieżny niszczyciel czołgów T-13 zdobyty przez Niemców thumb|Uszkodzony podczas walk z Niemcami czołg lekki ACG-1 thumb|Belgijski czołg lekki FT-17 w Królewskim Muzeum Wojskowym w Brukseli
Historia Podczas I wojny światowej w sierpniu 1914 porucznik Charles Henkart zbudował 2 improwizowane samochody pancerne. Były to samochody ciężarowe Minerva zabudowane płytami pancernymi i uzbrojone w 1 karabin maszynowy Hotchkiss. Jeden z nich został przejęty przez Holendrów pod koniec 1914, kiedy wojska belgijskie wycofały się pod naciskiem sił niemieckich na terytorium Holandii. Używano go do służby granicznej, zaś po zakończeniu wojny został w 1919 zwrócony Belgom. Wiosną 1915 w Paryżu spośród belgijskich ochotników zostały sformowany samodzielny oddział pancerny pod nazwą Corps des Autos-Canons-Mitrailleuses. Wkrótce wysłano go na front rosyjski, gdzie walczył aż do stycznia 1918. W 1920 utworzono w Belgii 1 Pułk Pancerny, złożony z zakupionych we Francji 54 czołgów lekkich FT-17 (część maszyn stanowiły zmodernizowane FT-18). W 1934 rozformowano go, zaś czołgi przekazano żandarmerii. Na początku lat 30.