występuje ciągłe przejście z jednego koloru w drugi tak, jak ma to miejsce np. w tęczy. Pas powstaje w wyższej atmosferze oświetlonej przez światło wschodzącego lub zachodzącego Słońca, które jest czerwonawe.
Im niżej schodzi słońce podczas zachodu, tym mniej wyraźnie odróżnia się cień ziemi od Pasa Wenus, ponieważ zachodzące Słońce oświetla coraz cieńszą warstwę wyższej atmosfery. Dla obserwatora widoczna jest ona jako zwyczajne niebieskie niebo, którego barwa wynika z rozpraszania Rayleigha. Ostatecznie zarówno cień Ziemi jak i Pas Wenus zlewają się w ciemność nocnego nieba.
Kolor zaćmionego Księżyca
Cień Ziemi wychodzący z atmosfery pełny cień, nazywany z łac. umbra jest zakrzywiony tak jak przekrój poprzeczny Ziemi, będący w przybliżeniu kołem i sięga setki tysięcy kilometrów w przestrzeń kosmiczną (antumbra, strefa przeciwcienia rozciąga się w nieskończoność). Kiedy podczas zaćmienia Księżyca Ziemia znajdzie się dokładnie pomiędzy Słońcem i Księżycem, jej cień pada na powierzchnię Księżyca zwróconą ku powierzchni Ziemi, na której w tej chwili jest noc.