Chłód ręki dziewczyny to punkt odniesienia i początek zwierzeń Rodolfa w arii, jak również początek ich miłości.
Utwór rozpoczyna się melorecytującym „Che gelida manina”, jednak szybko przechodzi w pełnoprawną arię. W utworze Rodolfo mówi Mimì, że jest poetą – „Chi son? Sono un poeta”, opowiada o swojej doli poety żyjącego w beztroskiej biedzie, o swoich snach. Następnie przyznaje, że ukradła mu serce, a kończy pytając ją o jej życie. W odpowiedzi Mimì śpiewa swoją arię „Sì, mi chiamano Mimì”, a akt kończy się duetem „O soave fanciulla”, w którym zdają sobie sprawę, że zakochali się w sobie.
Muzyka Aria ma nowatorską strukturę stworzoną przez Pucciniego: składa się z trzech muzycznie odrębnych części, którym brakuje balansu tonalnego, ale tworzą spójną całość. Część początkowa jest łagodna i stonowana, część druga (zaczynająca się od „Chi son? Sono un poeta”) jest wyraźnie żywsza, odważniejsza, ma bardziej zróżnicowaną dynamikę i zawiera motyw dla Rodolfa. Część trzecia zaczynająca się od „Talor dal mio forziere”, jest na powrót spokojniejsza i daje początek dla motywu miłości używanego później w operze.