W 1929 roku doznała rozstroju nerwowego wskutek kłopotów materialnych i małżeńskich i znalazła się w klinice psychiatrycznej Hamburg-Friedrichsberg. Podczas pobytu w klinice stworzyła około 60 obrazów pastelowych, głównie portretów pacjentów kliniki. Po wyzdrowieniu przeżyła okres wzmożonej twórczości, obejmującej obrazy środowisk portu hamburskiego, a także nieupiększone autoportrety. Mimo sukcesów artystycznych żyła w niedostatku.
W połowie 1931 roku powróciła do domu rodzinnego w Dreźnie. W 1932 roku jej ojciec umieścił ją w zakładzie psychiatrycznym w Arnsdorfie, gdzie zdiagnozowano u niej schizofrenię. W latach 1932–1935 nie zaprzestała twórczości; po rozwodzie z Kurtem Lohse w maju 1935 roku została ubezwłasnowolniona z powodu „nieuleczalnej choroby psychicznej”.
W grudniu 1935 roku została przymusowo wysterylizowana, co spowodowało ostateczne załamanie psychiczne. W 1940 roku została przeniesiona do zakładu w Pirnie-Sonnenstein i tam w ramach Akcji T4 zamordowana.
W 1937 roku jej obrazy ze zbiorów Hamburger Kunsthalle i Altonaer Museum zostały uznane za reprezentujące „sztukę zdegenerowaną”, a następnie skonfiskowane i zniszczone;