Meijaard i inni opisują dzikana zaroślowego jako zwierzę o zwartym ciele o zaokrąglonym grzbiecie na krótkich kończynach. Pysk ma wydłużony, u dorosłego samca z kostnymi grzbietami i modzelami. Długość samczej czaszki zmienia się zależnie od podgatunku. Wzór zębowy obejmuje po 3 siekacze w szczęce i połówce żuchwy, pojedynczy kieł, 4 przedtrzownowce górne i 3 dolne oraz w końcu po 3 trzonowce. Ciosy szczęki są niewielkie, osiągając średnio 7,6 cm długości, nie dorównując żuchwowym, ostrym jak brzytwa i dorastającym od 9 do 16,5 cm. Skórę porasta rzadkie, ale długie futro zróżnicowanego koloru. Zależy on od płci, wieku i miejsca, a także od indywidualnych cech osobniczych dzikana. Kolor bywa jasny, bladoczerwony, rudawy, ciemnobrązowy bądź bliski czerni. Stanowił podstawę wyróżnienia licznych miejscowych ras. Na twarzy jest jaśniejszy z białymi znaczeniami. Grzbiet zdobi szarawobiały grzebień. Samica nosi na tułowiu sześć par sutków. Ogon wieńczy kępka włosów.
Systematyka Nowy gatunek opisany został przez Frédérica Cuviera w 1822. Autor zaliczył go do rodzaju Sus, czyli świnia. Jako miejsce typowe podano Madagaskar. Późniejsi autorzy umieścili go natomiast w innym rodzaju Potamochoerus, czyli dzikan, kreowanym przez Graya w 1854.