Ale Syndrum zbankrutował w ciągu kilku kolejnych lat.
W 1978 roku stworzona została firma Simmons w celu produkcji komercyjnych zestawów elektronicznej perkusji. Jej najbardziej znanym produktem jest zestaw SDS-5, wydany w 1981 roku; jego cechą szczególną są sześciokątne podkładki. SDS-5 po raz pierwszy został użyty przez grupy Landscape, Spandau Ballet i Shock. Właśnie wtedy instrument zwrócił uwagę wielu ważnych perkusistów rockowych. Dźwięk SDS-5 jest często opisywany jako „okropny” lub brzmiący jak „pokrywa od kosza”. Pomimo krytyki, brzmienie charakterystycznego Simmonsa było szeroko wykorzystywane w latach 80. przez zespoły rockowe tj. Duran Duran i Rush, czy nawet polską grupę Kombi (płyty: „Nowy Rozdział” i „Kombi 4”).
W kolejnych latach inne firmy zaczęły sprzedawać swoje wersje elektronicznej perkusji, zwłaszcza Roland i Yamaha. W tym czasie zestawy perkusji elektronicznej zaczęły upodobniać się do kształtów bębnów perkusji akustycznej. Składały się one z gumowych podkładek zamontowanych na statywie. Klocki były czułe, a dźwięk był generowany przez pobieranie próbek z jednego lub wielu warstw.