Klasyfikacja
Istnieją dwa sposoby klasyfikacji zakażeń. Schemat Cierny'ego i Madera uwzględnia lokalizację ogniska chorobowego oraz wydolność immunologiczną organizmu pacjenta. Dzięki temu pomaga w doborze odpowiedniego leczenia oraz ustaleniu prognozy. Lew and Waldvogel oceniają osteomyelitis pod względem czasu trwania, sposobu zakażenia oraz obecności objawów niewydolności naczyniowej. Koncentrują się tym samym na opisie etiologicznym, nie czyniąc sugestii co do metod terapeutycznych.
Zgodnie z klasyfikacją fizjologiczno-anatomiczną zaproponowaną przez Ciernego i Madera wyróżnia się cztery typy (pod względem anatomicznym) zapalenia kości i szpiku: typ I - wewnątrzszpikowy (jak w zapaleniu krwiopochodnym lub zakażeniu gwoździa śródszpikowego); typ II –powierzchowny (jak w ranach drążących); typ III – ograniczony (z pojedynczym martwakiem korowym) typ IV – rozlany (z zajęciem całego segmentu kości i kilkoma martwakami). Ze względu na wiek osób dotkniętych chorobą rozróżnia się zapalenie kości i szpiku: niemowlęce (do 2 roku życia); dziecięce (do okresu pokwitania – dominująca liczba przypadków zachorowań);